Son derece endüstriyelleşmiş yani fizik gücüne dayalı bir orta sahada, Arda Güler’in dokunuşu, vaktinde Xabi Alonso tarafından tuhaf bir şekilde unutulmuş bir elmas gibi.
Elbette Bellingham oynamak zorunda; çünkü 100 milyon Euro’dan fazlaya mal oldu ve harika bir oyuncu. Ancak İngiliz oyuncu, parlaması için gereken tüm alanların halihazırda işgal edildiği mevcut Madrid yapısına sığdırılması zor bir futbolcu.
Mestalla’daki maç, adeta “sac metalden bir sandviç” kadar yoğun ve ağır geçerken, Arbeloa’nın Arda’yı merkeze çekip Valverde’yi kanada göndermesiyle oyunun seyri değişti. Eski Fenerbahçeli oyuncunun kramponlarından, onun sayesinde neredeyse her zaman daha iyi hale gelen pozisyonlar akmaya başladı. Ceballos’un da yeni antrenör tarafından görmezden gelindiği şu dönemde Madrid, Arda Güler’den vazgeçecek kadar futbol zenginliğine sahip değil. Aslında oyundan çıkarılması bile fazlalıktı; ki bu her zaman teknikten ziyade politik bir karar gibi görünüyor.
Özetle Madrid adına gri bir maçtı; kimileri “aynı tas aynı hamam” görecek. Yaratıcılıktan uzak, derinliği olmayan, düzenli pozisyon üretemeyen bir orta saha, kimileri ise bazı olumlu belirtiler bulacaktır: Mbappé bir gol sigortası, takım eksiklerini tamamlıyor, altyapı arada bir yamama yapmak için orada… Gerçek şu ki; bu Valencia gibi tamamen çökmüş bir rakip karşısında bile takım bir duygu aktarmıyor, kendine hayran bırakmıyor, farka gitmiyor ve akmıyor.
Her türlü kovanı çomaklayan, farklı bir şeyler sunan ve cesaret eden Vinícius’un çokça arandığı, ışıltısız bir Madrid vardı. Mestalla’daki Madrid, görevini profesyonel bir soğukkanlılıkla yerine getirdi ama parlayamadı. Bu versiyon, küme düşme adayı bir takımı yenmeye yeter; ancak daha güçlü rakipler karşısında yetersiz görünüyor. Zira Real Madrid hayranlıkla kendi göbeğine bakarken son iki yılda büyümeyi başaran pek çok rakip ortaya çıktı.
Yorumlar kapalı.