Akit müellifi Abdurrahman Dilipak, “Devleti ele geçirmek” için çok çabaladıklarını lakin devleti düzeltmek isterken kendilerinin devlete benzediğini söyledi.  

“Hükümet’le ‘devlet’i de birbirine karıştırıyoruz. Devlet, halk, toprak ve bir nizamdan ibarettir. Devletin bir bayrağı vardır ve bir de sistemi kuran ve yöneten bir irade. Bu iradenin tecelli makamı ‘yasama’dır” hatırlatması yapan Dilipak’ın “Devlet’miş!” başlığıyla yayımlanan yazısı şöyle: 

Devleti gözümüzde çok mu büyüttük!. Velev “hükümet”le “devlet”i de birbirine karıştırıyoruz. Devlet, halk, toprak ve bir sistemden ibarettir. Devletin bir bayrağı vardır ve bir de nizamı kuran ve yöneten bir irade. Bu iradenin tecelli makamı “yasama”dır. Bir de hükümet var. Ona “yürütme” diyoruz. Onun yanında bir de “yargı” var, yasama ile yürütmenin yanında. Devlet bu sacayağının üzerinde durur. Ortasında millet, toprak ve bir iradenin ortaya koyduğu nizam, “Hukuk düzeni” vardır. Bayrak da onu temsil eder. Devlet kutsal değil, “Made in Human”, “Seküler” bir siyasi organdır.  “Baki” de olamaz. “Adil” olabildiği üzere “zalim” de olabilir.

Metodik Kemalistler devleti ele geçirecek ve topluluğu dönüştürecekti. Biz de bu hülyaya daldık! Devlet çok büyük bir dönüştürücü güçtü. Para onda, yargı onun elinde, mektep de o denli. “Tanrının elinden, malumat, güç ve ekmeği bir çaldık mı!..” olacaktı bu iş. Lakin olmadı. Promete’ye döndük. İktidar dönüştürücü bir güçtü, evet, ancak, o güç evvel bizi dönüştürdü. Mitolojide anlatıldığı üzere Pandora’nın Kutusunu kendi ellerimizle açtık ahir. Şeytan her hengam olduğu üzere yeniden bize yalan söylemiş ve bizi kandırmıştı! Daima Şeytanı suçluyoruz da, insan bazan Şeytanı da kıskandırır. İnsanın da Şeytanı vardır. Ve yerküre zevklerinin, zenginliklerinin pırıltıları arasına gizlenmiş bize gülümseyen (sevgilimiz, aşkımız olan) Şeytan çoğumuzun nefsine taht kurmuş oturuyor ve damarlarımızda dolaşıyor.

Diyorlar ki, “hep diyanetten laf ediyorsun!” Bu ikazlardan sıkılan varsa, kendi haline baksın!  Bir Müslümanın diyanet dışı bir hayatı olabilir mi! Bu yerküre bizim için bir imtihan mekanı değil mi. Her işe “Euzu..” diye başlamayacak mıydık, “Bismillah” diye başladığımız her iş “Allah”a adanmış bir eylem” değil mi idi!

“Devleti ele geçirmek” için ne çok çabalamıştık meğer. Biz devleti düzeltelim derken, devlet bizi kendine benzetti. Zannettik ki, devleti ele geçirince topluluğu düzeltiriz. Güya Peygamberler devleti ele geçirdiklerinde her şey süt-liman oldu. Biz devleti ele geçirince, Peygamberlerin bile sahip olmadıkları bir güce sahip olacağımızı zannettik. Yanıldık! Aslında kitapta bunlar tek tek yazıyordu. Her topluluk layık olduğu üzere yönetim olunacaktı. Allah servet ve iktidarı halklar ve memleketler arasında evirip çevirecekti, bizleri mallarımız, canlarımız, sevdiklerimizle, kimi hengam artırarak, kimi vakit eksilterek ve dehşet ile imtihan edecekti. Biz Karun üzere muvaffakiyet ve kazanımların kendi akıl gayret ve becerilerimizin saf ve farz sonucu olduğunu zannettik ve kişilere bu manada vaadlerde bulunduk ve bulunmaya devam ediyoruz.

Kendi salahiyet ve tasarrufunuzda olmayan bir şeyi nasıl vaad edersiniz. Aslında insan kendini değiştirecek ve devlet de o kişilere nazaran form alacaktı. Devlet topluluğun aynadaki manzarası idi.

İçimizden bir topluluk Hakka ve hayra çağıracak ve gayri kişiler da onlara destek verirse işler yoluna girecekti. Onlara karşı düşmanlık gösterirlerse, düzgünler ya direnecekler, uğraş edecekler ya da o beldeyi terk edecekler, Allah da onları cezalandıracak, direnenleri ya da hicret edenleri mükafatlandıracaktı. Bildirim et şık örnek ol, sabret, şükret, diren ya da hicret et! Yol bu! Bildirim ederken de “Taife giden Peygamber” üzere olacaktık. “Halka sert davranmayacaktık, onlardan biri olarak onlarla konuşacaktık, kibirlenmeyecektik, zira o vakit korkar, etrafımızdan dağılır giderlerdi”. Hz. Musa’ya emredildiği üzere “Firavuna bile hoş kelamla ve hikmetle Hakkı bildirim edecektik”. Hz. İbrahim’in pederine anlattığı gibi!

Ne bildiri ediyoruz ve ne de hoş örneğiz!. Her şeyi devletten bekliyoruz. Politikler karar veriyor ve bürokrat eli ile uygulanıyor. Bu yolla kişilerin kalplerine dokunulamaz.. Biz değişelim ki, Allah’ın da bizim hakkımızdaki kararı ona nazaran tecelli etsin. Hem kendimizi değiştireceğiz, hem de kul imalatı olan devleti değiştireceğiz, ıslah edeceğiz.  Bakın itaat edeceğiz ulul emr “Bizden olan”dır. Salahiyetini bizden alan ve bize hesap veren. Bizimle istişare ve şûra yapan, işi ehline veren, mal, can, namus, akıl-inanç ve nesli-fıtratı koruyan, adaletten ayrılmayan, masiyeti maslahat üzere sunmayan devlet! Halkla inatlaşmayan, onlara İlahlık ve Rablik taslamayan! Kendini kutsamayan, La yüs’el bir havaya girmeyen! Kocakarının azarladığı, veresetül enbiya, adil Ömer’in devleti üzere bir devlet.

Devlet değerli bir aygıt, ancak işin başı devlet değil. Nasıl ki, hukuka tutarlı olmayan yasa hata aletidir, Adaletten uzaklaşan devlet de hata aletine döner. Allah hiç kimsenin hanımını beyefendisinin, beyefendisini hanımının başına bela etmesin. Devlet de o denli, devlet meşruiyetini kaybeder ve milletin başına bela olursa, o milletin düşmana ve diğer belaya muhtaçlığı yoktur. Birtakım devlet başkanları işgalcilerden daha zalim de olabilir.. Ne istiyorsak, güzelini isteyelim.  Bazan bir şeyi koruma etmek, onu elde etmekten daha zordur. İsterseniz asrı saadet, 4 halife devri ve sonrasına bakın.. Devleti ele geçirince kişiler kibir bataklığına saplanıyorlar. Sonra israf, gösteriş, zevk-ü sefa alemleri, akabinde yolun sonu malûm. Halbuki beşerler o makama gelirken ne hayaller kurmuşlardı. Sanırım bizim artık bu işleri yine düşünmemiz gerek. Hanedeki hesaplar her vakit çarşıya uymayabiliyor.

Biz evvel şahsiyetli kimseler olacağız. Sonra diyanet, ahlak ve hukuk temelinde bir araya geleceğiz, adabı muaşeret içinde farklılıklarımıza karşın barış içinde bir arada yaşayan bir hukuk topluluğu oluşturacağız. İşte bu süreçte devlet siyaset, maslahat eşzamanlı olarak resen oluşur. Düzgün bir devlet, Allah’ın nimetidir. Devlet peşindekileri birebir süratle cennete ve cehenneme götürür. Burada tek fark istikamet.  Nefsinin, heva ve heveslerinin esiri olanların vay haline.. “Kibir, israf ve gösteriş peşinde koşan gafiller yakın bir gelecekte nasıl bir yıkılışla yıkılacaklarını göreceklerdir” der kitap! Aman ha! Allah’a kul olmayanlar, ahir Şeytanın ve nefsinin kulu-kölesi oluyor.

Devlet bir rahmet vesilesi olabileceği üzere Gazab aracına da dönüşebilir.

Bu hususta neyin ne olduğunu anlamak istiyorsanız, ferdî olarak Allah’ın sizi neyle meşgul ettiğine bakın. Siyasetteki istikametinizi anlamak istiyorsanız, bakın bakalım etrafınızdakileri Allah neyle meşgul ediyor. Devletinizin gittiği nokta, karar vericilerin ve uygulayıcıların gittiği konumdur, paranızı harcadığınız noktadır, adaletinizin seviyesinin gösterdiği istikamettir.

Sonuçta siyaset de bir imtihandır. Bu yerkürede yapıp yapmadıklarımızla, para verip, para aldıklarımız, dostluk kurduklarımızla, makam verdiklerimiz ve makam aldıklarımızla birlikte haşrolacağız. O gün ya kendi cennetine sırtında tuğla taşıyanlardan ya da kendi cehennemine sırtında odun taşıyanlardan olacağız. İmtihanı en çetin olanlar, kul hakkı sebebi ile diğerlerinin sorumluluklarını üstlerinde taşıdıkları halde hizmetini yapmayanların imtihanı olacaktır. Bunlar için siyaset aslında “ateşten gömlek”tir. Selâm ve dua ile.

Metnin tamamı için 

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here